Hiçbir zaman kendime yediremeyeceğim sessizliklerim oldu senle.
İki derviş buldum hep bedenimde, inanılmaz uçurumlarım oldu.
Biri dedi ki “Susma. Ney bile hasretliğini söyler ki kamıştandır. Sen ete kemiğe bürünmüş insanoğlu, sen aşık, sen yara. Susma!
Öbürü ise “Dur!” dedi. “Dur, bekle! Elinden geleni yaptığına inan. Sabrın acısını tanı. Meyvesi kaf dağında dahi olsa sana onu bulmak yazılıysa, duramazsın. Ama şimdi dur. Soluklanmak her yaraya pansumandır.”
Gözlerime indirdiğim ‘sen’ perdesini siyaha boyadım.
Yeni sesler duydum, onlara yaklaştım.
Kör gözle tanıdık bir mutluluk aradım.
Ama biliyordum içim bir boşluk. (boşluksa dolmaz.)
Ve o boşluk hiçbir his taşımayacak. (sadece sesler yankılanabilir en fazla)
Yankıları dinledim.
Her gece bir cellat kimliğine büründü varlığın.
Dedin ki “ Aşığın başını vurmak nerede görülmüş, kalp onun varlık sahası.”
Her gece bir cellada bıraktım kalbimi.
Her gece bir katile.
Kanımı içtiklerimi gördüm gizlice. (Çok kan vardı.)
Ağlamadım.
Tanrı beni dünyayı mahvetmemden korkarmış gibi arafa fırlattı.
O dahil kimse görmüyor artık, kimse bilmiyor.
Çünkü çocukluğumdan kalan tek inanç ‘onun merhametli’ olmasıydı.
Dedim ki; “Görse, merhametle bakardı. Görse susmaz, görse durmazdı.”
İnandım.
Oysa o tanrıya hep sormak istedim. “Anne rahminde – yeniden – yer var mı?”
Hiçbir şey tarafından kabul görmediğim bu noktada durmanın bir anlamı yoktu çünkü.
Arafsa karanlık, yalnızlık, uçsuz bucaksızlık…
İçim, dışıma kadar taşan bir yaraydı, bir gerçek, bir acı.
Sonra o kadar kapandım ki şimdi her bakanın tek gördüğü bir beden.
Vadesi dolmuş bir kalbin Arafa gönderilmesi vaazına inandım.
Eğer tanrı varsa, kudreti varsa, Araf yanar.
Ve bilirim ki anne rahmi yeniden doğuşu tadar.
Peki büründüğü kimlikle övünen varlık;
“Her yaranın bir sebebi, her günahın bir bedeli olmaz mı?”
…
Ah bu sessizlik…
Pervaneyi muma yaktıran,
Kalbi Araflara salan o ilahi güç.
Adaletin varsa,
Adalet kavramı sende başladıysa,
Hadi, meydan senin.
Erlere meydan yaraşır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder