Absürdanya

Ağır gelir kan.







Yara derinleşir.







Uçsuz bucaksız bir hal alır.







Uzayda gibi, bıraksalar dibe kanacak, bıraksalar belki son bulacak, belki de daha çok kanayacak gibi.







En çok yağmuru sever benim küçük kadınlarım.







Balerin gibi sekerler, ceylan gibi süzülürler çoğu kez.







Çok yalnızdır insanlar. Çok, çok, çok fazla.







Ürkütücü ihanetler doğururlar çığlık çığlığa.







Nefes alışverişlerinde bile kirli kan kokusu vardır üç harflilerin.







Yani bu kadar basit. Sadece üç harf insanı öldürebilir.







Kadınlar ihaneti gözlerinde taşır hep.







Oysa erkeklerin aşkları sadece yataktadır.







Sonra denir ki "Adalet aşkın tutanağıdır."







Tek amaç bir beden ve zevkse,







Ve zevk zaten içteyse,















Beden yaratmak için tanrı olmak gerekmez ki.















Oysa ben aşkı tek bir hareketiyle tanıyabilirdim.















Yok ama, yok! Aşk yok!















Desem seviyorum, sevgi yoksa, çok pis bir şey olmaz mı?















Papatya falı soru değiştirir:















Seviyorum, sevmiyor, seviyorum, sevmiyor...















Ben bilmem hiçbir şeyi.















İnan bilmem aklının alacağı her şeyi.















Bana olmayanı sor ama, bana bilinmezliği sor.















Bana imkansızı falan sor. En zoru sor.















Psikolojik ölümleri de bilirim ben.















Bir de en iyi pollyannayı tanırım.















Yani garip bir yaratığım ben. "İnsan olmak" fiili kalıbına giremiyorum. Mesela sevemiyorum insanlar gibi. Aynı anda hem alevlerde dolaşıp hem kaçabiliyorum yani. Bir anlam aranmaz bende çünkü. Anlamlar kayıp.



Sevmek; bir bedene sığmıyorken, bir bedene de yetmeyebiliyor bazen...





Görmedin hiç.















Düzene uymayan bir şeydi bu.















Tanrı - melek arasında.















Şeytan - tanrı, melek - şeytan arasında bir şey.















Usul usul geldin sen.















Oysa ne kaoslar, ne kargaşalar yaşandı bir yerde.















Tanrının bile şaşırdığı, meleklerin bile imrendiği aşka,















Şeytan çağırdı bir ses.















Şeytan dedi:















" Aşk varsa bende varım.















Adem ile Havva'ya bile karıştım.















Ki onlar, cennetteydiler.















Oysa siz acizler,















Dünyada bana kafa tutuyorsunuz!















Ya eğilin önümde















Ya da günahı size..."























Böyleydi aşk.















Korkma ama sen.























Günahı bende...







































Anlama değmez, ipe sapa gelmez,















Ölümcül ama.















Kalp sesin varsa, mutlaka kork!















Çünkü birileri durmadan ateş edecek yaralarına.